Παραγωγή Θεωριών

Εδω θα διατυπωθούν τρεις μέθοδοι παραγωγής θεωριών, οι οποίες είναι δυνατό να εφαρμοστούν είτε μεμονωμένα είτε σε συνδυασμούς:

  • Μαθηματική μέθοδος
  • Μέθοδος μεταφοράς γνώσης
  • Διαδικασία ανασύστασης ενός θεωρητικού συνόλου από τα τμήματά του

Χρήση και συνδυασμός μεθόδων

Ο θεωρητικός τομέας έχει στην διάθεσή του τρεις διαφορετικές μεθόδους παραγωγής θεωριών, τις οποίες μπορεί να χρησιμοποιήσει είτε μεμονωμένα ειτε σε συνδυασμούς. Η παρουσία πολλών μεθόδων, όπως θα δούμε στα ειδικά κεφάλαια της δίνει την δυνατότητα να δημιουργήσει εναλλακτικές θεωρίες, εναλλακτικές ειδικές θεωρητικές υποθέσεις και εναλλακτικές ερμηνείες των δεδομένων και ν’ αυξήσει έτσι τις πιθανότητές του να παράγει βάσιμα θεωρητικά προϊόντα. Επιπλέον, στην περίπτωση που οι θεωρίες ή οι υποθέσεις που θα παραχθούν από μια μέθοδο ταυτίζονται με τις θεωρίες και τις υποθέσεις που θα παραχθούν από μια άλλη, διαφορετική μέθοδο, τότε μπορούμε να πούμε ότι από θεωρητική άποψη έχουν πάρα πολλές πιθανότητες να είναι βάσιμες.

Αν δηλαδή ερμηνεύσουμε θεωρητικά ενα φαινόμενο (πχ της κυτταρικής ανταπόκρισης στα ασθενή ηλεκτρομαγνητικά σήματα) με τη μέθοδο της μεταφοράς γνώσης και με την διαδικασία ανασύστασης ενός θεωρητικού συνόλου από τα τμήματά του τότε εαν και οι δυο θεωρίες που θα παράγουμε ταυτίζονται, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η θεωρία μας είναι βάσιμη.

Ευρύτερες επιστημονικές γνώσεις και ο ρόλος τους στην παραγωγή θεωριών

Οι ειδικοί που υπηρετούν τον θεωρητικό τομέα τα πλαίσια της εξειδίκευσής τους θα πρέπει να γνωρίζουν να χρησιμοποιούν τις έγκυρες γνώσεις που υπάρχουν το σύνολο της επιστήμης για

  • Να παράγουν θεωρίες, ειδικές θεωρητικές υποθέσεις και ερμηνείες των δεδομένων
  • Να αξιολογούν την ποιότητα (βασιμότητα) των θεωρητικών προϊόντων και
  • Να δημιουργούν, να ελέγχουν και να βελτιώνουν την πληρότητα την καταλληλότητα και τη συμβατότητα της κυρίαρχης γενικής άποψης (βασικής αλήθειας) και της κυρίαρχης επιστημονικής αντίληψης.

Η άρνηση, η αποφυγή ή η αδυναμία αξιοποίησης των έγκυρων γνώσεων, ανεξάρτητα από τα αίτια στα οποία οφείλονται και τις δικαιολογίες που είναι δυνατό να διατυπωθούν, είναι εντελώς αδικαιολόγητες και ισοδυναμούν με αναπηρία του θεωρητικού τομέα και αδυναμία εκτέλεσης του θεωρητικού έργου.

Το θεωρητικό έργο, σε αντίθεση με το ερευνητικό, το οποίο εστιάζει την προσοχή του σε ένα μικροσκοπικό τμήμα του αντικειμένου της επιστήμης του, καλύπτει όλα τα τμήματα που απαρτίζουν το αντικείμενό του και ,έξω απ’ αυτό, όλες τις επιστήμες ή ολόκληρη την φυσική πραγματικότητα στην οποία ανήκει το αντικείμενό του. αν το πούμε αλλιώς, ο ειδικός που υπηρετεί το θεωρητικό έργο οφείλει να έχει την ευρύτερη δυνατή οπτική - θεώρηση της φυσικής πραγματικότητας. Οφείλει δηλαδή να έχει ολοκληρωμένη εικόνα του αντικειμένου της επιστήμης του και ,πέρα απ’ αυτό, για όλα όσα υπάρχουν (γνώσεις, απόψεις κ.λ.π.) έξω από τα όρια της επιστήμης του, και ιδιαίτερα γι’ αυτά που είναι δυνατό ν’ αξιοποιηθούν.